Kaçtım

   Bugün içimdeki; o koca yalnızlıkla karşılaştım, yine.. Oldukça acıdı içim.. O koca okyanusta; yapayalnız kaldım. Kimse elini uzatmadı yine..
   Gittim ve biraz yüzdüm.( Hatta galiba ilk kez yalnız yüzdüm.) Sonra yürüdüm.
   Sokaklar keşfettim. Evler... Bahçeler... Yaseminlerin, akşam sefalarının kokusunu içime çektim. Sonra, güldamlası buldum - annanemin en sevdiği çiçek-  kokladım, hüzünlendim. Üzümler gördüm salkımlarda, incirler... Renkli çiçekler; adını bilmediğim... Sonra gülümsedim; traktörde kavun satan o yaşlı amcaya...
   Kulağımda, ' terliklerimle gelsem sana ' diyordu; Ezginin Günlüğü... Burnum sızladı o an... Hiç durman koşmak istedim. Koşamadım. Öylece yürüdüm işte.. İnsanlar gördüm, öylece görünmez oldum aralarında...
Çıkmaz sokaklara girdim, ayçiçeği gördüm-pek severim- gülümsedim. Tam da o an ' ben artık şarkı dinlemek değil, şarkı söylemek istiyorum' diyordu... Gözyaşlarımı tuttum ellerimle, bıraksam; şehir sular altında kalacaktı.
   Lavantalar gördüm bahçelerde, kediler... Hepsine selam verdim. Bilmediğim bir şehirde, hiç bilmediğim sokaklarda yürüdüm uzun uzun... Duygular, kokular, renkler birbirine karıştı. Neden mutsuzum? diye düşündüm bi an ve ' aşk hiç biter mi?' dedi... Düşündüm. Aşk hiç biter mi? dedim. Cevabını bulamadım, içim acıdı.
   Öylece içime döndüm, ama korktum; çok derine inemezdim. Yaralarımla karşılaşmak istemezdim. Sevmek kötü bir şey olsa gerek dedim, çok sevmekse; çok daha kötü... Yanımdan yaşlı bir çift geçti o an; insan yaşlanınca çirkinleşiyor, onu farkettim. Ölmek istedim, sevmek canımı acıttı. Nefesim kesildi bi an sanki, ayağıma kıramp girdi, kasıldım. Yine de durmadım. Kaybolmak, saklanmak istedim.
    Hiç param kalmamıştı, son paramla 'o' na ananas aldığımı hatırladım. ( vitamin almalıydı, hasta olacaktı, yorulmuştu epeyce..) Odama gidesim yok. Sarılamıyorum, konuşamıyorum. Burnum sızlamaya devam ediyor, ellerim buz kesti.. Özledim mi ne? Ne garipmiş yanyana iken özlemek...
   Biri bıçakla, karın boşluğumu oyuyor sanki; ölüyorum gibi...Nefes alamıyorum, bedenim soğuyor gibi...
Kuyunun başında kendimi izliyorum, elimi uzatamıyorum. Kendi kendimi çekip çıkaramıyorum.
   Gitsem diyorum, bırakıp herşeyi... Saçmalıyorum. Kendimi tanıyamaz oldum. Neredeydi içimdeki 'o özgür kız' ( kendisine bir süredir ulaşılamıyor.) Bu aşk beni tanınmaz hale getirdi- koskoca bir enkaz-. Peki aşk böyle kötü birşey miydi? Bilemedim, kafam karışık. Yalnız kalmalıyım, uzak kalmalıyım......
                                                                                                                     ****
                                                                                                                 12.08.2014